วันนี้มาประจบครบรอบอีกหน  เริ่มรู้สึกว่าตัวเองแก่ลงทุกวัน  ร่างกายก็ใช้ไม่ได้เหมือนตะก่อนแล้ว  ถ้านอนไม่เพียงพอ เริ่มรู้สึกว่าทำอะไรต่อไม่ได้ทั้งวันแล้ว  สังขารไม่เที่ยงจริง  ๆ ช่วงนี้เลยต้องหันมาดูแลตัวเองมากกว่าตะก่อนเยอะทีเดียว ยังมีอะไรหลายอย่างที่อยากทำ และยังไ่ม่มีโอกาสได้ทำ แล้วก็มีอะไรที่ทำไปแล้ว รู้สึกว่าต้องมาลำบากใจ ก็จะหลีกเลี่ยงไม่ทำอีกแล้ว

วันนี้รู้สึกคิดถึงนางฟ้าที่อยู่บนสวรรค์จัง ขอบคุณนะครับแม่ที่ทำให้ได้ลืมตาดูโลก และก็หลาย ๆ สิ่งที่ผ่านเข้ามา และก็เข้าใจแม่ขึ้นทุกวัน ๆ และรู้สึกว่าแม่ยังอยู่เสมอ  วันนี้ตั้งใจเป็นพิเศษเริ่มด้วยการยิ้ม ใครพูดอะไรก็จะไม่เอามาใส่ใจให้มาก กินมังสวิรัติ ครบวันพอดี  ถ้าผลดีมันส่งผล ก็อยากให้แม่รับรู้

ปกติวันคล้ายวันนี้ ผ่าน ๆ มา ก็ไม่ได้เอามาเป็นสาระสำคัญอะไรในชีวิต มองว่าเป็นวันปกติวันหนึ่ง แต่สามสี่ปีมานี้ มีคนมาทำให้มันเปลี่ยนไป แต่ก็รู้สึกว่า มันเปลี่ยนในทางที่ดีขึ้นจริง ๆ  มนุษย์เราเป็นสัตว์สังคมจริง ๆ

ขอบคุณ 1 message   1  calling  และเพื่อน ๆ  พี่ ๆ อาจารย์ ที่คณะและรุ่น  และกลุ่มสังคมขนาดใหญ่ อย่าง facebook ที่มีเพื่อนเต็มเลย  ขอบคุณทุกคำอวยพร และก็ขอให้สิ่งดี ๆ เหล่านี้ ย้อนกลับไปยังผู้ส่งด้วยเช่นกันครับ

ปล. ขอบคุณ mk มื้อค่ำ จากมิตรแท้(ที่ไม่ใช่ประกันชีวิต) ที่ตอนแรกคิดว่าวันนี้ต้องกินข้าวคนเดียวอีกแล้ว  ^^