ก่อนอื่นก็ต้องขอกล่าวคำว่า สวัสดีปีใหม่ กันทุกคนนะครับบ หวังว่าคงไม่ช้ากันเกินไป มาช้าเพราะว่ากลับบ้านนอกมา วู้ ปวดหัวสิ้นดี 5555 ต้อนรับปีเสือกันแบบดุ ๆ เจอหลายอย่างเลย และบางคนพูดผมถึงกับอื้งเลย ว่า ผมกลับบ้านถูกด้วยเหรออ ฮา (ประชดกันจัง ฮิ) แหมม ถ้าไม่จำเป็น ผมก็คงจะไม่กลับหรอกครับบ เบื่อหมู่บ้านที่สร้างแต่ชื่อเสียงเสื่อม ๆ ให้ กลับทีไร ได้ตรวจฉี่ทุ๊กที ขอให้ได้แต่เอ๋ยว่ามาจากบ้านชื่อนี้ (ยังไม่หายหงุดหงิด)

วันนี้มีปัญหาให้ต้องแก้อีกแล้วล่ะ ต้องไปเคลียร์ปัญหาให้น้องที่สมุทรปราการอีก สูญตังค์ไปเยอะเลย เหอะๆ กว่าจะหามาได้น่ะ และยังแวะที่สวนจตุจักรอีก ได้หนังสือมา 2 เล่มอีก ตอนแรกตั้งใจจะไม่ซื้อหนังสืออีกแล้ว เพราะเท่าที่มีก็เยอะมากแล้ว ไม่รู้จะเอาไปเก็บไว้ไหนอีกแล้วววววว   ที่ไม่อยากจะซื้อเพราะตอนนี้ text book เยอะมา ก  อ่านไม่หวาดไม่ไหว เล่มหนึ่งใช้เวลานานมาก เพราะกว่าจะแปลให้ตัวเองอ่านเข้าใจ ทำความเข้าใจ แต่ก็อยากรู้เริ่องเร็ว ๆ อ่ะนะ เลยต้องซื้อ  มันก็เกี่ยวกับ oop และเว็บไซต์ล้วน ๆ และยังจะเกี่ยวกับ เกมส์ที่เขียนด้วย มันมีประโยชน์หลายด้านน่ะ รู้ไว้ไม่เสียหลาย  กลับมาเรียนไม่ทันอีกวันนี้ แต่ก็ยังดี อาจารย์บอกว่าอย่าลืมทำข้อสอบ ออนไลน์ด้วย  ผ่านพ้นไปอีกวัน

นี่ก็ปาเข้าไปจะตี 4 แล้วสิน่ะ แต่ไงไม่ง่วงนอนสักที พยายามข่มตานอนมานานมากแล้ว แต่ในสมองก็วนอยู่กับเรื่องแม่อยู่ได้ เลยเปิดเว็บมาระบายสักหน่อย ที่จริงวันนี้กะจะนอนเร็ว เพราะพรุ่งนี้มีสอนน้อง ๆ ที่สถาบันแต่….นอนก็ไม่หลับ คิดแต่เรืองเดิม ๆ นี่ก็ใกล้ เดือนแล้วที่แม่เสียแต่ในความรู้สึก เหมือนแม่ยังคอยดูอยู่เลย ก็ไม่รู้จะคุยกับใคร ไม่มีแม่คอยฟังล่ะ เมื่อก่อนอาจจะได้ยินปัญหา ได้ยินโน้นได้ยินนี่จากแม่ บางครั้งก็ปวดหัว เพราะต้องคอยมาแก้ปัญหาต่าง ๆ แต่ก็ไม่เคยปฏิเสธแม่เลยสักครั้ง รู้สึกดีที่ตัวเองมีความสำคัญ แต่ทุกวันนี้เหมือนภาระจะหมดไป แต่กลับได้ความเหงา เคว้งคว้างเข้ามาแทน และไม่รู้จะเป็นอีกนานไหม ทุกวันนี้พยายามนอนให้เยอะ เพราะไม่อยากคิดมาก แต่กลับกัน นอนน้อยกว่าเดิมอีก อยากจะนอนจัง อยากฝันเห็นก็ยังดี อยากถาม อยากคุย แต่ก็ไม่เคยสักครั้ง ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นบ้าหรือเปล่า พยายามอยู่เฉย ๆ แต่ภายในมันช่างวุ่นวายซะเหลือเกิน คิดถึงแม่จัง

มานอนนี่ต้องฝืนตื่นแต่เช้าเชียว เหอะๆ นี่ถ้าอยู่บ้านคงตื่นเที่ยงได้ ตื่นขึ้นมาก็มีของกินเพียบเลย นี่ถ้าอยู่นี่ก็คงจะอุดมสมบูรณ์ใช่เล่นนะเนี้ย ก็ขึ้นมาจัดข้าวจัดของช่วยกัน เพื่อจะได้หอบกลับบ้านที่ชนบทกัน(ฟังดูดีเชียว)รถมารับก็ราว ๆ สักบ่ายโมง มันเป็นรถตู้ที่รับส่งคนที่บ้าน ถึงกรุงเทพฯโดยตรงไม่ต้องไปนั่งรถทัวร์แล้วต่อรถจากตัวจังหวัดอีกที พูดถึงก็สะดวกไม่น้อยเลย แถมมารับถึงที่เลย ก็เลยลาแม่ตอนนั้นเลย กลับมาถึงบ้านก็ 4 โมงเย็นเลยมานั่งอ่านหนังสือที่ซื้อมา ได้สักพัก ตายละหว่า ยังไม่ได้สักผ้าเลย เลยต้องไปแช่ผ้าไว้ สัก ครึ่ง ชม.เลยไปซัก สักเสร็จดูละคร (ติดซะละ) ไปกินข้าวมือเย็นที่หน้าปากซอย(ก๋วยเตี๋ยวเจ้าเดิม)ตอนประมาณ 5 ทุ่ม นอนตี 1 เศษเช่นเคย